 Η
«ιδεολογία» που βαραίνει στη ζωγραφική μου, κινείται
ανάμεσα σε δύο πόλους:
από την άρνηση για έναν χώρο-τον καθημερινό,
αλλοτριωμένο χώρο που ζούμε,
που είναι έργο κατασκευασμένο “από” και “για” τον
άνθρωπο-μέχρι την ποιητική
διάσταση του ίδιου χώρου˙ αναδρομή σε μνήμες και όνειρα.
Η αντιπαράθεση του κατεστραμμένου αστικού τοπίου με το
ονειρικό, δεν είναι μόνο μια προσωπική κατάθεση, αλλά και μια πράξη απελευθέρωσης
μέσα από την ίδια τη ζωγραφική χειρονομία.
Ο κύκλος των
έργων 1977 – 2009 ξεκίνησε συνειδητά τότε
που το περιβάλλον δεν είχε γίνει ακόμα μόδα όπως τώρα,
και περιέχει πολλές
ενότητες όπως:Τοπία της Παρακμής, Φυσιολατρία,
Βιότοπος, Παράκτιες Πόλεις,
Πόλεις – Λαβύρινθοι, Μυστικά Παράθυρα, Η Μετανάστευση
του Τοπίου,
Τα Νησιά που Ταξιδεύουν, Οι Φλέβες των Ονείρων. |
